Çarşamba, Nisan 11, 2012

"Öyle Sanma'lar"


Bildiklerimiz aksi kanıtlanıncaya kadar yer eder beynimizde ve biz 'öyle sanmalar' havuzumuzu biraz daha doldururuz hepsi bu.

Küçükken bulutların hep yukarda olduğunu 'san'ardım. Hep en yukarda en en yukarda..Bulutlar öbek olmuş gezinirken ben onlara anlamlar yükler, onları kişileştirir, onlarla oyun oynardım. Belki de en zevk aldığım şeylerden biriydi bu. Bayılırdım düşler aleminde gezinmeye. Çimlerde yuvarlanmak ne güzeldi. Sonra sırtüstü yatıp 'onlar'ı izlemek...Bunlar gerçekti öyle laf olsun diye yazmıyorum-sevmem laf olsun diye yazılıp çizilenleri- .Sonra ne mi oldu? ... Günün birinde- uçağa bindiğimde-önce yan yana geldiğim, ardından altıma aldığım bulutlar şaşkınlığıma anlam veremeden bakakaldılar çehreme. Önce bir afalladım hani bulutlar hep en en yukardalardı? Ben küçük dünyamda onları oraya sığdırmıştım bir güzel. En yukarda mutluydular onlar -en azından ben öyle 'san'ıyodum.- Düşündüm,tekrar baktım A-27 koltuklu küçük penceremden. Yanımdalardı...Başladım yine hamur misali bulutlarla oynamaya...

Anladım ki baktığın yermiş önemli olan ve bulunduğun mekan. Nereden ve nasıl baktığınmış yani...Dakikalar geçtikçe büyüdüm,büyüdükçe küçüldü bulutlar; evet küçüldüler ama kaybolmadılar...






Hiç yorum yok:

Yorum Gönder